Rozdział 1 : Koszmar.

Obudziłam się, po raz kolejny tej nocy, cała spocona. Zastanawiałam się, czy jeszcze w ogóle zasnę. Dlaczego te sny, a raczej koszmary, są aż tak realistyczne i dlaczego mnie nękają? Nie oglądam horrorów , nie interesuję się niczym, co jest z nimi związane, a jednak.

Przetarłam zamglone oczy i spojrzałam na budzik, który leżał na mojej szafce nocnej.

- Trzecia dwadzieścia. No, świetnie- powiedziałam załamana, zakrywając oczy rękoma. Dobrze, że to wakacje, mogłam sobie pospać w dzień. Ułożyłam się do snu z nadzieją, że zasnę. Nadzieja minęła wraz z momentem świtu.

Teraz tylko czekałam, aż zajrzy do mnie mama i pozwoli mi spać do południa. Przyszła o dziewiątej.

-Mari, wiem, że nie spałaś całą noc, ale proszę cię, wstań-poprosiła, załamując mnie do końca.

-Po co?- zapytałam lekko znużonym glosem.

-Pojedziemy na wycieczkę-powiedziała radośnie.

-Gdzie?- zapytałam podejrzliwie, patrząc na moją piękną mamę.

- Mały wypad z miasta nam nie zaszkodzi- odpowiedziała z uśmiechem.

-Gdzie?- powtórzyłam, nie ustępując.

-Na farmę Matta- odpowiedziała mama. A gdzie by indziej? Mama i Matt znają się od... Sama nie wiem, od jak dawna, ale nie wyobrażam sobie mojego życia bez niego, jako przyjaciela rodziny.

-Aha, a Lili może też pojechać?-zapytałam, kładąc się na boku. Wiedziałam, że mama się zastanawia.

-Dobrze, zaraz zadzwonię do Becky i zapytam się, czy Lili może z nami pojechać-powiedziała i wyszła, a ja wstałam. Uszykowałam sobie ciuchy i udałam się do łazienki. Zimny prysznic pomógł, już nie byłam aż tak zmęczona.

W salonie czekała na mnie mama z koszem piknikowym.

-Matt nie jedzie?- zapytałam lekko zdziwiona.

-Nie, ma coś do załatwienia- odpowiedziała, zdejmując kluczyk z wieszaka i wyszłyśmy z mieszkania. Podjechałyśmy po Lili, której dawno nie widziałam, ponieważ przeniosła się do szkoły z internatem, sto kilometrów od miasta.

Ruszyłyśmy w pół godzinną podróż na farmę.

_____________________

Po dotarciu na miejsce mama postanowiła ugotować coś do jedzenia, a ja i Lili poszłyśmy nad rzekę, która płynie za murowanym, starym domkiem, jednym z tych, które rzadko się widuje w tej okolicy. 

Matt kupił farmę trzy lata temu od, już sędziwego, pana, który miał zamieszkać u córki. Lubię tu przyjeżdżać z Mattem , mamą i czasem z Lili. Mam stąd fajne wspomnienia.

-Dalej!- pośpieszyła mnie Lili, pchając lekko  do przodu.

-Idę, idę, nie popędzaj mnie-powiedziałam, przyspieszając trochę w dół zbocza, ale i tak Lili wchodziła mi na pięty.

Usiadłyśmy na dużych głazach i rzucałyśmy kamienie w stronę rzeki, licząc, ile razy odbijają się od tafli wody.

- Czy koszmary wciąż cię nękają?-zapytała się mnie, rzucając kamieniem w wodę. Spojrzałam na moją rudowłosą przyjaciółkę i mimowolnie się uśmiechnęłam.

-Niestety- odpowiedziałam, wzdychając.

-Współczuję ci, Mari- powiedziała dość smutno. 

Siedziałyśmy w ciszy przez kilka minut.

-Wciąż jesteśmy przyjaciółkami?-zapytałam się jej. Spojrzała w niebo i się zaśmiała.

-Jasne- odpowiedziała po chwili. Zepchnęła mnie z głazu. Spadłam na piaszczystą plażę. Podniosłam głowę i ujrzałam dym, unoszący się znad wzgórza. Lili też patrzyła w tamtą stronę z osłupieniem.

-Mama!- krzyknęłam, zerwałam się z miejsca i zaczęłam biec w górę zbocza. Lili ruszyła za mną.

Stanęłyśmy jak wryte, patrząc na płonącą chatkę, oraz na postacie, które kręciły się wokoło. Potwory o mackach zamiast nóg i rąk, bezkształtne, pokryte śluzem i wrzodami. Lili wrzasnęła ze strachu, czym zwróciła uwagę bestii na nas.

-Lili, Lili uciekajmy!- krzyknęłam, płacząc, szarpiąc przyjaciółkę za ramię.

Chciałam z głębi duszy zawołać mamę, ale wiedziałam, że to nie pomoże. Moja mam nie żyje! Zginęła! Te obrzydliwe stwory ją zamordowały...

Lili mnie posłuchała i zaczęłyśmy biec w dół, w stronę głazów. Monstra biegły za nami, warcząc i skrzecząc przeraźliwie. Koszmar na jawie. Obróciłam się, aby zobaczyć ostre jak brzytwa kły jednego z tych obślizłych potworów, ociekających żółto-zieloną wydzieliną.

Lili się potknęła, a ja wpadłam wprost na nią. Sturlałyśmy się na skały. Uderzyłam się w tył głowy. Ostatnim, co ujrzałam, nim moje oczy spowiła ciemność, były zbliżające się długie, czarne pazury i tajemnicze, jasne światło. Zemdlałam.

_____________________________________

Mam nadzieje, że nie popełniłam aż tak dużo błędów. Następna notkę, wstawię za parę dni.